API ها از نظر دارویی فعال در داروهایی هستند که دارای اثرات درمانی هستند و مؤلفه های اصلی در تهیه آماده سازی (محصول نهایی دارو) هستند. API ها معمولاً مستقیماً مصرف نمی شوند و قبل از استفاده باید به آماده سازی های مختلف پردازش شوند. کاربردهای اصلی آنها شامل جنبه های زیر است:
درمان بیماری ها: API ها اصلی ترین مواد مخدر برای درمان بیماری های مختلف هستند. به عنوان مثال ، آسپرین برای تسکین درد و کنترل تب استفاده می شود و هیدروکلراید سیتیریزین یک داروی تجویز شده برای درمان اسکیزوفرنی است.
کنترل علائم: برخی از API ها برای کنترل علائم خاص به جای درمان مستقیم بیماری استفاده می شوند. به عنوان مثال ، از آنتی هیستامین ها برای تسکین احتقان بینی و خارش ناشی از واکنشهای آلرژیک استفاده می شود.
درمان موضعی: برخی از API ها به عنوان داروهای موضعی برای درمان بیماری های پوستی ، بهبود زخم یا سایر مشکلات پوستی استفاده می شوند. به عنوان مثال ، هیدروکورتیزون یک کورتیکواستروئید موضعی متداول است که برای درمان مشکلات پوستی ناشی از التهاب استفاده می شود.
پیشگیری از بیماری ها: برخی از API ها برای جلوگیری از بیماری ها استفاده می شوند. به عنوان مثال ، مواد فعال در واکسن ها می توانند سیستم ایمنی بدن را برای تولید آنتی بادی های خاص برای جلوگیری از بروز یک بیماری خاص هدایت کنند.
علاوه بر این ، API ها همچنین می توانند از طریق سنتز شیمیایی ، استخراج گیاه یا بیوتکنولوژی از جمله پودرهای مختلف ، کریستال ها ، عصاره ها و غیره که به عنوان دارو استفاده می شوند ، تهیه شوند. با توجه به کاربردهای آنها و روشهای آماده سازی ، API ها را می توان به API های فله ، API های ویژه و API های ثبت شده تقسیم کرد. API های فله عمدتا شامل API های سنتی داروی با تقاضای بازار نسبتاً پایدار و کاربردهای نسبتاً متداول هستند. API های تخصصی به API های ویژه داروهایی که دوره ثبت اختراع را پشت سر گذاشته اند ، یعنی API های دارویی عمومی اشاره دارد. API های ثبت شده عمدتاً به API هایی که برای تولید داروهای ثبت شده (داروهای تحقیقاتی اصلی ، داروهای نوآورانه) استفاده می شوند ، اشاره دارند.